İnsanı sınırlandıran dünyevileşmedir. Dünyevileşmek, olay ve konulara dünyasal boyut ve felsefe ile yaklaşmak, "sınırlı dünya"nın tutsağı olmaktır.

Hayvan dünyasıyla ilgili belgesel programlarını seyrederken - ki çokça da seyreder, hoşlanırım - müthiş benzerlikler buldum, ilgi ve bağlılıklar kurdum. Maalesef bize modern yaşam diye yutturulan şey ile hayvan davranışları arasında acaip benzerlikler var. Aslan ve sırtlan sürüleri de tam bir hiyerarşi, mevki-statü sıralaması ve arayışı içinde yaşıyorlar. Dominant olmak için yapmadıkları şey yok. Yiyeceklerini paylaşmıyorlar, av sahalarına gireni parçalıyorlar, Dünya nimeti dışında bir şey düşünmüyorlar, başkalarının etini yiyerek besleniyorlar... Sürü liderinin arkasını yalayarak bağlılık bildiriyorlar!

Şöyle bir etrafımıza bakarsak insan kılıklı nice sırtlan ve aslan görürüz, değil mi?

İşte kozmik boyut bu eşikte başlar. Önce farketmek, farkındalığı geliştirmek gerek. Sonraysa:

”Ben bunun için yaratılmış olamam. Ne pençelerim, ne de keskin dişlerim var. Sınırsızca gelişebilecek bir zeka, duygu, hissediş potansiyelim var. Ben,sevmek için, karşılıksız sevmek ve karşılıksızca şükretmek için, bu zeka ve duyguyu verene yönelmek için yaratılmış olmalıyım,”

diyerek yola, Kozmos'un derinliklerine götürecek yola girmek gerek.

İnsanın cidden böyle yaşamak için yaratıldığına inanamazsınız. İnsan Kozmik boyutlara yükselmek, yaratıcısını taklit etmek için, O’nun adına ikame olmak için yaratılmıştır. Allah'ın (cc) boyası ile boyanmak, sünnetullah işte budur. İnsanoğlu yıldız tozu olduğunu, Kozmos'un çocuğu olduğunu ne de çabuk unuttu, atıldığı Dünya hapishanesini nasıl da vatan bildi? Oysa bir secde boyu uzaktadır asli vatanı da, asli sahibi de...

Kozmos'un kapısından girerek bütünleşmenin yolu ”Sistem”e girmekle mümkündür. Sistem ise, Allah (cc) ve sistemidir. İnsanın şarj olması, aslına rücu etmesi ancak asli sahibine bağlanması ile mümkündür. Gerçek huzur ve mutlulugu ise asli yurdunda bulacaktır: Kozmos’ta.
 

- Mehmet ÇAYIR