Bu nefes alma-verme çalışması gerek tek başına yapılacak meditasyonun, gerek yoğunlaşma ve enerji transferi gerektiren çalışmaların öncesinde uygulanabilir.

Rahat edilecek şekilde oturulur. Oturma bir sandalyede ya da yere bağdaş  kurarak olabilir. Bir yere dayanıp dayanmamak önemli değildir ancak pratik  tecrübeler göstermiştir ki, sırt bir yere dayanırken nefesleri tam olarak  uygulayabilmek kolay değildir. En iyi şekil hiç bir yere dayanmadan ortada  bağdaş kurmaktır. Eller dizlerin üzerinde olabilir veya ortada kenetlenebilir. Nefes uygulamaları sırasında bel kemiğinin zemine 90 derece dik olmasına  dikkat etmek iyi olur. 

Rahat bir şekilde oturduktan sonra burundan hızlı, kısa  fakat abartısız bir nefes çekilir . Bu nefes çekiş sırasında hissedilmesi  gereken bazı şeyler vardır. Nefes alınırken havanın aşağıya, ciğerlere gittiği  değil yukarıya kafanın tepe noktasına çıktığı, burada yarısı kafayı saran bir  küre olduğu düşünülür. Bu kürenin içine dolan havanın yavaş  yavaş kafanın arkasına, ense ve bel kemiğinden geçerek vücudun dibine  indiği, cinsel organdan geçerek altkarını doldurduğu hissedilmelidir.  

Nefes mümkün olduğu kadar ağır şekilde ağızdan verilir. Nefesin mümkün  olduğunca uzun zamanda ve kesintisiz verilmesi gereklidir. Ciğerlerin  boşalması mide adaleleri kasılarak sağlanır. Ciğerler iyice boşaldığı zaman da  mide adaleleri sıkılmaya ve içe çekilmeye devam edilerek ciğerler iyice zorlanır  ve içerdeki bütün hava son zerresine kadar dışa atılır. Nefes bittiği zaman mide  sanki bel kemiğine yapışmış gibi durur; daha doğrusu vakum etkisiyle mide  yukarı basılmış ve karın boşluğu bel kemiğine yapışmış durumdadır. Nefes  verilişi sırasında ve hatta aynı nefesle yapılan bütün çalışmalarda dikkat ve yoğunluk mide adalelerinde olmalıdır. Gücün toplandığı nokta  burasıdır. Nefes tam olarak boşalınca tekrar çekilir ve aynen devam edilir. 

Yukarıda imajine edilmeli, varsayılmalı, düşünülmeli, hayal edilmeli değil   "hissedilmeli" kelimesinin kullanılmış olması rastlantısal bir yazım olarak  görülmemelidir. İmajinasyon ve diğer şeyler kafayı meşgul eden faaliyetlerdir.  Anlatılan durum sadece hissetme seviyesinde olmalı ve bu bir alışkanlık  olmalıdır. Bu şekilde çalışma yaparken kafa diğer şeylerle ilgilenirken  nefes de tıpkı oturduğumuz minderi hissetmemiz gibi hissedilir olur ve  kafayı meşgul etmeden otomatik olarak anlatılan şekilde alınır.